Concerthaus Breslau - zabytkowy talerz marki KPF z Wrocławia

Wyjątkowy talerz z domu koncertowego we Wrocławiu.

Porcelanowy talerz zdobiony logotypem i nazwą wpisaną we wstęgi:
"BRESLAUER CONCERTHAUS"

na uwagę zasługuje stara pisownia przez "C"

Talerz pochodzi najpewniej z restauracji domu koncertowego. Wyprodukowany został przez wałbrzyską fabrykę porcelany KPM, o czym świadczy sygnatura fabryczna KPF ujęta pod numerem 726 i 717 w Encyklopedii Śląskiej Porcelany. Ozdbiona została przez znaną wrocławską dekoratornię sygnującą nazwą "Oswald Reichelt Inh. August Schreiber BRESLAU" katalogowana w powyższej publikacji pod numerami 1280 -1281.

Oznaczenia fabryczne producenta porcelany oraz sposób pisowni nazwy domu zdrojowego dają nam pewność w datowaniu wyrobu na lata 1890-1910.

Historia Breslauer Konzerthaus:

poniższy cytat pochodzi z działu "Kartka z Kalendarza" portalu www.wroclaw.pl

W roku 1900
We Wrocławskim Domu Koncertowym („Breslauer Konzerthaus”) wystąpiła orkiestra muzyków z Wiednia pod batutą Johannesa Straussa. Bilety na występ kosztowały od 75 fenigów do 1 marki. Jedna z największych sal koncertowych w XIX - wiecznym Wrocławiu usytuowana była przy ówczesnej ulicy Gartenstrasse (obecnie J. Piłsudskiego, w sąsiedztwie Teatru Polskiego). Jej początki wiążą się z działalnością jednego z najstarszych zespołów ogrodów (etabblissements), prowadzących działalność gastronomiczno–rozrywkową w mieście pod nazwą „Weiss Garten”. Powstał on około 1772 r. Koncerty organizowano w nim najpierw w przestronnej sali kawiarnianej w głównym budynku zespołu, a latem dodatkowo na letniej scenie muzycznej w ogrodzie. W 1860 r. na miejscu pawilonu wybudowano murowaną salę koncertową z galerią, lożami i podium dla muzyków, wzniesioną według klasycyzującego na gruncie neorenesansu projektu Theodora Milczewskiego. Drewniany, ozdobny strop podzielony był na kasetony, a obiegająca salę dookoła drewniana galeria wsparta była na słupach i podzielona częściowo na loże. Scena – podium została ustawiona na środku dłuższego z boków, naprzeciwko wejścia do ogrodu. Dzięki temu oraz takiej organizacji widowni, w której okazyjnie ustawiano stoliki, możliwe było wykorzystywanie sali do innych celów, na przykład urządzania balów. W 1878 r. obiekt przejęła spółka akcyjna „Breslauer Konzerthaus”, którą powołano specjalnie dla organizacji profesjonalnej działalności koncertowej. Wykorzystując istniejąca salę koncertową rozbudowano jej zaplecze poprzez dobudowanie budynku frontowego mieszczącego szatnie, toalety, restaurację i sklepy. Kolejnej przebudowy Sali koncertowej dokonano w 1902 r. według projektu Richarda i Paula Ehrlichów, kiedy dobudowano od elewacji ogrodowej budynek mieszczący garderoby i magazyny oraz zmieniono aranżację i wyposażenie wnętrza Sali. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1925 r. i została dokonana według koncepcji Hansa Poelziga i Richarda Ehrlicha. Zachowując zasadniczą konstrukcję budynku sali koncertowej przekształcono jej wnętrze. Miejsce galerii zajął okalający widownię balkon. Poprzez spięcie przęseł łukami skrócono perspektywę długiej sali, a całości nadano miękki, opływowy charakter. W sposób zasadniczy zmieniono scenę, którą urządzono na sposób amfiteatralny. Przebudowany obiekt mieścił największą salę koncertową w mieście z 1478 miejscami siedzącymi i 145 stojącymi, na parterze i balkonie, wyposażoną w podium dla orkiestry i chóru (150 miejsc) oraz 45-głosowe organy wykonane przez firmę Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą. W budynku znajdowała się również sala kameralna z 574 miejscami oraz klubowa z 250 miejsc. W sali koncertowej „Weiss–Garten”, a później Domu Koncertowego występowały m.in. orkiestry wrocławskiego „Stadttheater” oraz „Wrocławskiego Towarzystwa Orkiestrowego”, a także, poza wspomnianym Richardem Straussem takie sławy muzyczne jak Gustav Mahler (1805, 1806), Johannes Brahms (1874 – 1886), Hans von Buelow (1862 – 1888), Anton Rubinstein (1870), Pablo de Sarasate (1876 – 1900), Clara Schumann (1865 – 1879), Richard Wagner (1864), Karol Tausig (1864 – 1870), Edward Grieg (1883), Eugene Ysye (1899, 1900), Ignacy Paderewski (1901), Wanda Landowska (1912), Felix v. Weingartner (1913) oraz filharmonicy berlińscy (1918) i drezdeńscy (1923). Budynek „Breslauer Konzerthausu”, poza koncertami służył także konferencjom, spotkaniom, wystawom oraz różnorakim uroczystościom.Został zburzony w czasie działań wojennych w 1945 r. 

Oryginalny talerz stanowi dziś niezwykłą gratkę kolekcjonerską.

Wymiary:

średnica ok. 23,5 cm;
wysokość ok. 3,5 cm. 

Bardzo dobry stan zachowania - niewelkie ślady minionych lat w postaci przetarć, porcelana bez odprysków i bez ubytków.

W naszych zbiorach mamy tylko 2 egzemplarze, różniące się minimlanie np. sygnaturą KPF!

Cena dotyczy jednej sztuki.

Talerz idealnie zaprezentuje sie na dedykowanym stojaku w białym kolorze lub uchwycie do zawieszania talerzy na ścianie dostępnym w kategroii Stojaki i Akcesoria  

Miłosników dawnego Wrocławia zapraszamy do zakupu.